Hoofdstuk 1

Ik strompelde langs de haven rond iets na enen... Zoals ik al zei was er een volle maan en die wierp haar licht op het koude asfalt. Het licht ontmaskerde de haven als een miezerige vieze plek. Het rook er naar olie en veevoeders en het kanaalwater deed me aan riolen denken. Op de achtergrond enkel het vertroebelde geluid van machines die aan het draaien waren in de talloze fabrieken en in de verte af en toe eens de sirene van een politiewagen of een ambulance. Vast een of ander ongeluk waar ze zich heen spoedden. Nog geen uur later zouden ze hierheen komen om mijn lijk te ontdekken. Ja, binnen een uur zou een arbeider die net zijn shift beëindigde mijn bruinleren schoenen zien staan en zich daarna een ongeluk verschieten wanneer hij mijn levensloze lichaam ziet drijven.

Ik plofte ietwat onhandig neer op een meerpaal, nam mijn fles wodka - ik had de eerste beste nachtwinkel binnengelopen en daar vlug een willekeurige fles sterke drank gekocht - en nam een grote teug. Mijn hoofd draaide. Ik had moeite om recht te blijven zitten. Ik trok mijn bruinlederen bottines uit en plaatste ze mooi naast mijn zitplaats. Uit de jas van mijn jacker haalde ik een doosje pijnstillers uit. Een voor een duwde ik de pilletjes uit de alu-achtige folie tot er uiteindelijk zo'n vierentwintig in de palm van mijn hand rustten. Zonder er lang over na te denken nam ik ze allemaal in, zwelgde de laatste klik uit de fles en gooide ze op de grond. Een kwartier later begon alles nog meer te draaien. Ik probeerde recht te komen en trapte met mijn voet op een van de scherven van de gebroken wodka fles... Ik "getverde" luidkeels en kwam toen bij bedaren...

Ik had niet gesprongen in het water. Het was eerder een grote stap gezet en zo naar beneden gedonderd. Ze zeggen altijd dat je net voor je sterft je je hele levensverhaal opnieuw beleeft en dat deed ik ook terwijl het koude water me stilaan naar beneden trok om me daarna levensloos los te laten...